De Lange Muur – Heerenveen

De Lange Muur te Heerenveen

De allerhoogste tijd, teamgenoten! Op zaterdagavond schalde een licht aangeschoten lid van het testteam deze profetische woorden over de dis. Op dat moment helaas geen Chinees. Drie van de vijf kenners waren present, de overige twee werden met onverwijlde spoed op de hoogte gesteld. Slechts de Veteraan hield de eer hoog door wèl bij een locale Chinees te bivakkeren. Hij reageerde dan ook pas een uurtje later, na het lopende buffet vakkundig gesloopt te hebben, andere gasten achterlatend met de restjes.

Na ampel beraad, welgeteld een seconde of drie, viel de keuze op Joure. Onontgonnen voor de meesten van ons, hoe fijn is een RC-tje? De keuze viel ditmaal op de eerstvolgende dinsdag, restaurant ter plaatse te bepalen. Matig voorwerk, niet gereserveerd, gaat dit wel goed.? Neen. Paniek

Joure was voor enkelen nog ver toen er een licht panische telefoontje van de Slootgraver uitging naar de overige teamleden. Het ene restaurant was verdwenen en het andere gesloten. Bij gebrek aan koevoet, koks en bediening moesten we ons schikken in het lot. Voor het eerst werden we geconfronteerd met een chinees restaurant dat één dag per week ervoor kiest de deuren niet te openen voor liefhebbers. Een diepdroeve primeur. ‘Wat eet Joure op dinsdag?’ schoot door ons heen. Raadselen alom.

Gelukkig waren er nog elf Friese steden over om naar uit te wijken. In blinde paniek werd Heerenveen geroepen, waarop de Veteraan als in een reflex ‘De Lange Muur!’ riep. Wederom konden we terugvallen op een paar decennia Chinees-ervaring.

Aankomst
Wat een begin van de avond! Na een vergeefse tocht naar Joure moest nu verrassend veel verkeer worden getrotseerd naar Heerenveen. Alsof gans Friesland was uitgevlogen om onze aanzwellende trek te tergen. Gelukkig was de doorstroom naar de Lange Muur binnen de stadsgrenzen voorspoedig.

Het restaurant heeft een eigen parkeerplaats naast het pand. Het keukenraam stond open, zicht naar binnen werd afgeschermd door de achterkant van een koeling. Van buiten lijkt het pand keurig gedateerd. Dit kon wel eens een ware RC gaan worden.

Na even om het pand te zijn gelopen werd duidelijk dat er twee ingangen zijn. Eén voor de afhaal, één voor de zittende gasten. Een prachtige manshoge vaas staat in het voorportaal, voor een gemiddelde Chinees manshoog althans. De gemiddelde Nederlander torent er net een stukje bovenuit. Maar wat ligt er op de vloer? Geen rood, groen, of desnoods blauw tapijt, maar laminaat! Wat is dit? Waar zijn we in godsnaam terecht gekomen??

Geen tapijt, te modern, te gestileerd. Heiligschennis.

De gastheer wees ons naar een tafel. Daar zaten we omringd door moderniteiten die we uitdrukkelijk niet willen aantreffen in een Chinees restaurant. Gelukkig maakte het donkere systeemplafond met gouden strips en ingebouwde airco en speakers dat we ons toch een klein beetje thuis voelden.

Er glimt gelukkig goud aan de hemel. Toch een beetje een thuisgevoel.

Rampspoed
Tijd om de kaart te vragen. Puur voor de vorm natuurlijk want we weten wat we willen. Wat werd aangewezen als zijnde kaart gaf de volgende hartverzakking van de dag. Was dit een slechte grap? Een strook met plaatjes en een serie liflafjes erop omschreven. Dit is de Aziatische keuken voor beginners, de gevreesde afscheepkaart. Houdt de rampspoed dan nooit op deze dag? De jassen werden alweer gepakt door het team, toen de blik viel op de afhaalbalie. Daar werd net een wit plastic tasje overhandigd, met een vulling die deed vermoeden dat er ook ècht gekookt wordt in de keuken. In een laatste wanhoopspoging vroegen we met schier betraande ogen of er een Chinese rijsttafel kon worden geserveerd. Gelukkig is het Nederlands van de jongeman die de vraag mocht beantwoorden gebrekkig. Wederom een plusje. De blinde paniek in de ogen las hij echter voorbeeldig af. We werden naar een kleinere zaal geleid en kregen een klassiek bruin mapje aangereikt. Hè hè, een zucht van verlichting ontschoot ons allen. De door stress inmiddels verkrampte maag ontspande een ietwat en de gezonde trek borrelde weer op.

Zo kan het ook en zo had het gemoeten. Klassiek, smaakvol en tijdloos.

Bestellen
Om te bekomen van de schrik bestelden we twee porties mini loempia’s vooraf. De jongedame die de bestelling kwam opnemen sprak nog gebrekkiger Nederlands dan haar collega. Wederom een plusje. Met de normale zaken kon ze prima uit de voeten, we hadden echter een suppletie te verwerken. Bij Chinese Rijsttafel B stond eindelijk eens geen Tjap Tjoy! We noteren een hele grote plus. Maar dus ook geen gerecht om in te ruilen. Saté, Ku Lo Kai, (wederom een plusje), Fu Yong Hai, Babi Pangang met naar keuze nasi, bami of witte rijst, soepje vooraf, koffie of ijs toe. Bijna compleet, dus een kip met zwarte bonensaus werd bijbesteld. We houden van variatie tenslotte.

Let the games begin
De miniloempia’s waren mooi, goed gebakken en prima op smaak. Nu hebben we ook nog nimmer meegemaakt dat iemand die verkloot, maar vooruit. Ere wie ere toekomt. Een bestelling van twee keer acht mini loempia’s bleek echter wat aan de grote kant voor de keuken. De afhaal was relatief rustig, het restaurant was op ons na leeg, dus de overbelasting was te begrijpen. In eerste instantie kwamen de 8 amuses met een keurig sausje op tafel. De vervolgportie telde echter maar vier loempia’s. Zonder morren namen we er genoegen mee. De dag had reeds grotere obstakels gekend.

Soep
Kippensoep en tomatensoep. Wat kunnen we ervan zeggen denkt u wellicht. Nou, het volgende: de tomatensoep was net voldoende op smaak maar ontbeerde toch een vleugje body. Vermoed werd dat er karig is omgesprongen met de appelmoes. Een slag in de ruimte, maar het mag wat voller, ronder van smaak. De kippensoep leek meer op een bouillonnetje waar de kip op grote afstand langsheen gevlogen was. Weinig kip, weinig lente-ui, wel een tapijtje omeletflintertjes die erop dreef. Dat bleek er echter slechts te drijven om te verhullen dat het soepje verder nogal leeg was. De tomatensoep valt hier duidelijk te prevaleren. Ook in de presentatie valt hier veel te verbeteren. Een Chinese soepkom met een dekseltje met daarnaast een keurige porseleinen lepel, zo zien wij dat graag. Het is allemaal niet zo moeilijk.

Kippensoep. Geen Chinees porselein, geen dekseltje, geen kip.

De tafel vol
Eindelijk. De ingewanden van de Bunkeraar gingen al tekeer als een roedel huilende wolven. Rechauds hadden de weg naar de tafel gevonden, en redelijk vlot hierop volgden de gerechten. De schrik sloeg ons echter wederom om het hart. Een enorm bord werd getorst door de tengere Aziaat, een dijkjes-chinees. Over het algemeen staat de schaal met compartimenten gelijk aan gierige porties en vermengde smaken. Al snel volgde een tweede, even groot bord en een derde wat kleiner bord. Twee gerechten per bord, met wat groente/fruit in het derde compartiment. Het supplement kwam wel solo op een eigen bord. Ze beheersen deze techniek dus wel. Waarom dan niet elk gerecht een eigen bord?

Persoonlijke mededeling voor de directie: 沒有隔間 每道菜都像一個單獨的菜 謝謝

Foe Yong Hai
De Rookie had deze avond verstek laten gaan. Aangezien de Rookie een afkeer heeft van het ei in al haar verschijningsvormen hadden het wat inzake dit gerecht toch al moeten doen zonder zijn input. De rest van het team was het eens. Dit is een fraaie Foe Yong Hai. Geen hoogvlieger, daartoe behoeft het wat meer vulling en moet het ietsjes hoger in de smaak zitten. Een gedegen gerecht, goed van textuur, fijn mondgevoel, voldoende doch niet overdadig in de saus. De saus stroomde echter wel een tikje om de komkommerdijk heen, waar het de Ku Lo Kai licht infecteerde.

Een dijkdoorbraak lijkt slechts een kwestie van tijd. The Horror…

Ku Lo Kai
Prachtige balletjes en in het restaurant geserveerd mag de saus er al overheen zitten. Liever niet natuurlijk, sommigen nuttigen liever eerst een ander gerecht waardoor zompigheid op de loer ligt, maar vooruit. De komkommerdijken zijn solide gelegd, al loerde er aan het einde van de dijk iets saus van de Fu Yong Hai om het hoekje. De saus van de Ku Lo Kai miste echter wel wat gekonfijte vruchtjes. Tip voor de kok. Die uit blik zijn prima en kakelvers.

De balletjes waren zondermeer fraai. Mooi van grootte, goed van vorm. Er zat een mooi stukje malse kip in elk balletje en het deeg had de juiste dikte. Een tikje langer in de olie en de perfectie was benaderd. Nu waren ze helaas wat bleekjes waardoor het exterieur ook wat minder bestand was tegen de saus die qua smaak in orde was maar ietwat teveel binding had.

Babi Pangang
Knisperende heerlijkheid. Een mooi gerecht met hier en daar misschien een klein vetje. Dat is echter vergeven, want vet in deze hoeveelheid is slechts smaak. Dit gerecht hebben we dan ook maar bijbesteld. De hoeveelheden waren te klein voor het team. Zijn wij zulke grote schransers? Jazeker, maar dat de schalen leeg gaan en we elkaar moeten aankijken op het laatste stukje komt bij de komkommerdijkenbouwers toch substantieel vaker voor dan bij een schaaltjesChinees. De tweede portie volgde echter vlot en was van even goede, wellicht zelfs iets hogere kwaliteit dan de eerste portie. De hoeveelheid was ook beduidend groter. Hoe is dit mogelijk? Is een standaardgerecht niet even groot als vier porties in een rijsttafel die standaard uit vier gerechten bestaat? De saus had misschien een tikje hoger op smaak gekund maar gezien het vlees was fraai en dikke voldoende is op zijn plaats.

Voor de liefhebber een blik op de nasi.

De Saté
De ietwat ielige stokjes doen weinig goeds vermoeden. Het vlees is echter bijzonder smakelijk, de saus ook hier goed maar wederom missen we wat smaak. Wat doen we ermee? Snel opeten en een klein beetje uitkijken naar de volgende keer dat we hier mogen aanschuiven.

Kip zwarte bonen
Dit buitenbeetje mag toch ook even benoemd worden. Natuurlijk is het een wisselspeler en valt er weinig aan te verknallen. Hier is het echter gelukt. Als er al smaak viel te ontdekken dan was het de smaak van ketjap. De kenmerkende smaken van zwarte bonen, knoflook en pepers ontbraken. Een kip zwarte bonen hoort een pittige gerecht te zijn. Dit was een soort light variant. Geen hoogvlieger deze kip.

De kip zwarte bonen. Graag zelf smaak toevoegen.

Afsluiten
Gezien alle perikelen om aan een tafel te belanden was er amper tijd voor een dessert. Een koffie met een prachtig wit uitgeslagen Baronie-bonbon met hazelnoot voor we naar de kassa snelden. Al met al toch een positieve ervaring. Ondanks de bij voorbaat kansloze poging om het interieur te moderniseren (een doodzonde wat ons betreft), de komkommer compartimenten presentatie (doodzonde 2) en de te kleine porties (doodzonde 3) heeft de De Lange Muur toch bestaansrecht. De gerechten waren niet bijzonder hoog op smaak maar wel smakelijk. Daarbij een bijzondere vermelding voor de Babi Pangang. Deze werd unaniem als goed beoordeeld. De Lange Muur resulteerde niet in lange tanden en ontpopte zich als een klassieke O.M. Een onverwachte meevaller.

Beoordeling

Inrichting:
Bediening:
Tomatensoep:
Kippensoep:
Nasi:
Bami:
Saté:
Babi Pangang:
Foe Yong Hai:
Ku Yo Lok:
Kip-zwartebonen:

De Lange Muur
Stationsstraat 2, 8441AX Heerenveen
Standaardprijs Chinese rijsttafel: €18,50 per persoon
Bezocht: oktober 2016