Diamant – Groningen

Diamant, een blik naar buiten

Restaurant Diamant te Groningen

De binnenkomst in Diamant bracht een gevoel van dubbele nostalgie. Dit restaurant hadden we de afgelopen 20 jaar al vaker aangedaan en de tand des tijds had deze tempel onberoerd gelaten. Omdat we Diamant zo lang links hadden laten liggen konden we het onmogelijk indelen in de categorie Zekerheidje. De ervaring de vorige keer was echter te goed om het te benoemen tot een RC, maar niet goed genoeg voor een Zekerheidje. Er restte ons dus niets anders, terecht of onterecht, om Diamant onder de categorie WC te plaatsen: een WankelChinees.

Bestellen
We hadden verzaakt te reserveren. Vol spanning liepen we naar het restaurant om te zien of er wel plaats was in de herberg. Het trappetje van de entree omhoog, linksaf de zaak in en Eureka, een complete reis terug in de tijd! Zo te zien was er sinds het openen van Diamant niets meer veranderd, een zegen. De mooiste tafel aan het raam werd ingenomen met een prachtig uitzicht op de levendige Astraat. Een frisse jongedame van Oriëntaalse komaf en met een heerlijk accent (++) kwam de menukaarten brengen. Alras was de vaste waarde, de Chinese Rijsttafel, gevonden. Omdat we met z’n vieren waren kwam er een bonusgerecht bij, iets met kip en groente. Soepel werd de bestelling geplaatst, de Tjap Tjoy werd ditmaal ingeruild voor kip in zwarte bonensaus.

Een warm bad

Een warm bad

Aangenaam interieur
De stemming zat er snel in, aandachtig werd het interieur opgenomen. Prachtig, een systeemplafond met gouden tussenstrips, ingebouwde autoluidsprekers, een houten lambrisering, prachtige beeldjes in de vensterbank, een groot aquarium, het kon niet op. Gezien het biertje vooraf was er een snelle pitstop nodig. Het toilet was een belevenis op zich. Een mooie porseleinen trofee van Sphinx stond in een relatief grote ruimte wonderlijk in het midden opgesteld. Wilde men ruimte om achter het toilet goed schoon te maken, had de architect de opstelling achterstevoren gedacht? Waarom 40 centimeter ruimte achter het ding, waarmee de bruikbare ruimte alsnog richting de krappe kant gaat? Een plusje dus.

Het toilet van Diamant verdient een aparte vermelding.

Het toilet van Diamant verdient een aparte vermelding.

Geconcentreerd proeven
De gerechten kwamen vlot door, een mooie tomatensoep, een ietwat vettige en laffe kippensoep, vlot gevolgd door de hoofdgerechten. Hierom is het te doen! Al snel wordt duidelijk waarom de term WankelChinees naar boven kwam tijdens de voorbereiding. Het is allemaal niet slecht, maar nergens gaan de handjes van de lucht in. De Babi Pangang was wat aan de vette kant, maar ook wel weer aardig krokant. De saus is redelijk, maar mist iets aan diepgang en pit. Het lijkt wel of de kwaliteit van het vlees gewoon wat tekort schiet voor een Babi Pangang. De wijze van bereiden was goed, het net knapperige zonder aangebrand te zijn, de fraaie textuur, maar hoe jammer dat er bezuinigd werd op de inkoop.

De nog onaangeroerde gerechten bij aanvang.

De nog onaangeroerde gerechten bij aanvang.

Fu Yong Hai
De Fu Yong Hai was op het eerste oog een gevalletje MondjePlaag. Collectief zijn we liefhebber van dit gerecht, dat zo moeilijk te bereiden is. Ook hier gaat het niet foutloos. Het ei is te eiïg, te dikke omeletten zijn te weinig luchtig gebakken. De separatie door een mooie rode saus gaat ook helaas niet helemaal top. De smaak is te lafjes, de hoeveelheid saus te karig. Het gerecht mist hiermee iedere vorm van verfijning. Op een boertige, lompe manier is het best goed, maar voor de echte liefhebber schiet deze Fu Yong Hai gewoon tekort.

De kenner herkent de gerechten in één oogopslag.

De kenner herkent de gerechten in één oogopslag.

Nostalgisch vet
Het inruilgerecht de kip in zwarte bonensaus was in de lijn van de avond. De saus te lafjes, teveel groente en te weinig kip. In plaats van een extatische smaakexplosie was het een soort wokgroentemoment dat een ietwat te rauwe groente kende en een gebrek aan pit. De Ku Lo Yuk had een Signature Dish kunnen worden! Mooie, grote stukken vlees, een dun laagje deeg dat perfect krokant is. Het sausje was wederom wat lafjes, maar te vergeven. Het oude vet waar de oliebollen van 2011 nog in gebakken zijn is echter de dealbreaker. De perfecte textuur wordt overwoekerd door een muffe walm van oud vet in de mond, de smaak van het mooie stukje kip slaat jammerlijk dood.  Op een paar euro voor vers vet lopen ze hier een Gouden Panda mis. Dat schreeuwt om een herkansing, alleen al op dit gerecht!

Een goede Saté is kunst
Komen we bij de saté. Ieder eetcafé pretendeert dat te mogen serveren, slechts weinigen zouden het recht mogen hebben. Hier werd een mooie stok vol vlees geserveerd, toegedekt door een uitmuntende pindasaus. Een beetje jammer dat er varkensvlees werd gebruikt in plaats van het malsere kippenvlees. Hoe dan ook, een mooie saté waar ze met recht trots op mogen zijn.

Conclusie
Al met al was het toch een prima ervaring bij Diamant. De bediening was attent en alert op de drankconsumptie, maar niet zo scherp op het bijvullen van de bami. Om eens een avond gezellig te gaan Chinezen raden wij u Diamant van harte aan. Houd er echter rekening mee dat het geen perfectie is wat er geboden wordt, maar u krijgt een redelijke prijs-kwaliteit en het uitstekende interieur maakt rauwe bonen zoet-zuur.e C

Beoordeling

Inrichting:
Bediening:
Tomatensoep:
Kippensoep:
Nasi:
Bami:
Saté:
Babi Pangang:
Foe Yong Hai:
Ku Yo Lok:
Kip-zwartebonen:

Diamant
Astraat 22, 9718CR Groningen
Website: www.restaurantdiamant.nl
Standaardprijs Chinese rijsttafel: €17,95 per persoon
Bezocht: juli 2012