Kota Radja – Hoogkerk

KR_1

Kota Radja. De parel van Hoogkerk?

Voor wie wel eens een bezoek brengt aan de Stad Groningen kan met enige moeite verdwaald raken tot in het naburige Hoogkerk. Een dorpje met enige industrie: de dakdekkers van Smid en Hollander dat bekender lijkt van de bedrijfsbranden en de wonderlijke aroma’s die door de schoorstenen verspreid worden dan voor het geproduceerde dakleer. Hoogkerk ligt aan een kanaal, van oudsher gebruikt voor de aan- en afvoer voor de suikerfabriek. CSM neemt een prominente plaats in en hult het Hoogkerk en omstreken tijdens de campagne eveneens in een geurenfestijn.


Kota Radja

Afgelopen zomer waren er echter twee teamleden die een parel wisten te spotten tijdens een veldtocht. Eén afslag verwijderd van de hoofdstraat ligt het domein van Kota Radja! Wat een vondst… Op het eerste gezicht is het de ultieme tijdreis terug naar de jaren zeventig. Alle klassiekers zijn present, de Boedda’s, het mooie houtwerk, lampionnetjes, een spaarvarken met obesitas, de geëtste scheidingsruitjes met voorstellingen van pauwen en overig vee. Tevens een toiletgroep om door een ringetjes te halen! Spic en span, lichtblauwe tegeltjes en een pisbak die een trucker na een rit van twaalf uur zonder pauzes nog niet afgevuld krijgt.

 

KR_interieur

Keurig en vooral smaakvol interieur

Het tweede oog biedt enige ruis in dit tripje naar weleer. De lampjes in het authentieke systeemplafond waar de platen gescheiden zijn door de eeuwig glanzende gouden strips, zijn hypermoderne ledlampjes! Twee relatief moderne gokkasten en een net niet uit het oog staande koelkast, een novum, verstoren eveneens de complete ervaring. Niet getreurd, op de kaart staan gewoon de klassiekers genoemd. Ditmaal kiest het volledige team voor de Chinese rijsttafel!

KJ_menu

De Kota Radja Bijbel

Geen soep!
Waar we niet op waren voorbereid was dat er bij de Chinese rijsttafel een soepje vooraf ontbrak. Eens moet de eerste keer zijn, maar dit viel rauw op ons dak. € 15,50 per persoon voor het hele menu was erg voordelig, € 17,50 inclusief de €2 voor de soep legt de lat alweer wat hoger. Het testteam verschilde weer in voorkeur over de te prevaleren smaak. Drie keer tomaat en twee keer de kippensoep werd het ditmaal. Omdat we met het voltallig team waren hadden we recht op bonusgerechten. Geroosterd buikspek, kipkerrie en Chinese garnalen in een deegje vergoedden het gemis aan soep. Het aantal rechauds deed ons in de handen wrijven! Aparte schaaltjes gaan het worden! Bij wijze van uitzondering ruilden we de tjap tjoy voor kip met zwarte bonen. In keurig Chinederlands werd de bestelling opgenomen, de decennia ervaring waren goed besteed.

 

KJ_soep

Tomatensoep in porselein met dekseltje. Prima.

De aftrap
De tomatensoep leek in eerste instantie erg lekker, dit schrijven we echter toe aan de oplopende trek na het verzwelgen van een fatsoenlijke hoeveelheid kroepoek. In tweede instantie was het een wat bleek soepje met weliswaar verse prei, maar ook klonten gepelde tomaat en blokjes persvlees uit blik erin. De keurslager is niet zover weg dat dat nodig is.
De kippensoep daarentegen leek aardiger. Een iets waterig, maar wel met een mooie hoeveelheid kippenvlees, verse prei, omeletreepjes erin. Niet het bestellen waardig, maar wel een aanvaardbare start van het menu. De kommetjes waren overigens ruim van maat en de tomatensoepjes werden zelfs met deksels erop aangevoerd. De lepels waren zoals het hoort van porselein.

Op het eerste oog
Als eerste werd de Fu Yong Hai gebracht. Een pieterpeuterig beetje op een medium grote schaal. Met vijf resterende lege rechauds viel deze aanblik ernstig in het niet. Bovendien, wie begint er in vredesnaam met het uitserveren van een gerecht dat werkelijk geen afkoeling kan verdragen?! Na net te lang wachten, alles lijkt lang op zo’n moment maar het was werkelijk ongemakkelijk lang, kwamen in vlot tempo de overige gerechten op tafel. We missen de serveertrolley, maar dat is onvermijdelijk gezien het struikelwaardige opstapje.
Er volgden iets beter gevulde schalen en met mooie verse paprika erdoor gewokt in de meeste gerechten was het een waar kleurenfestijn. De schalen bami en nasi waren goed gevuld en bijbestellen werd gelijk aangeboden door de attente dame. Een meer dan gemiddelde hoeveelheid verse prei, hamblokjes en precies voldoende vettigheid maakten het de glanzende basis. De bami was perfect gekookt, de rijst in de nasi had hier en daar een harde korrel ertussen.

Laagvliegers
De Babi Pangang was het het beste gerecht van de tafel! Juich niet te vroeg, verder dan een mager zesje kwam het niet. Net niet het juiste vlees, te weinig draderig, net niet goed geroosterd. We verwachten een wat krokanter laagje dat niet gelijk bezwijkt onder de rode saus. De saus was weer net te zoet en te weinig gekruid. Daarbij is zo’n allemansgerecht wat karig vertegenwoordigd op het schaaltje. Hierbij volgt het de door de Fu Yong Hai ingezette trend.

KR_splash

De situatie bij aanvang.

Zoet en zuinig
De Fu Yong Hai was ook lafjes en te zoet. Ligt het aan de suikerfabriek in het dorp dat met daar collectief zoetekauw is? De laffe smaakbeleving hadden we niet verwacht bij de aardige textuur. De vulling was hier aan de zuinige kant. Breek de volgende keer een eitje extra, beste kok en vergeet de kruiden en specerijen dan eens niet. Reuze jammer dat er niet meer uit dit gerecht is gehaald, terwijl de gebruikte technieken een ruime voldoende scoren. Het lijkt erop dat deze kok een schriel mannetje is, die nimmer heeft geproefd wat er de keuken uit gaat.

Never change a winning dish
De Ku Lo Yuk werd aangeprezen als de echte Chinese variant. Reepjes vlees met de inmiddels obligate reepjes rode en groene paprika. Een iets ander, ook te zoet sausje, onderscheidt het gerecht van de andere gerechten. Laat dat alsjeblieft! Ku Lo Yuk wensen wij in balvorm, een mooi blokje mals vlees in een zeker niet overdadig jasje en de zoete(dan wel!) saus met wat Delmonte vruchtjes uit blik apart geserveerd. De balletjes dienen gefrituurd te worden in verse olie, tot ze mooi knapperig zijn. Niets van dat alles… De kok had vanavond zin in streepjes en strookjes. We hielden het met moeite droog, als een verandering een verbetering is kunnen we het waarderen. Helaas…

kip op
Kip in zwarte bonensaus is een gerecht dat het testteam meestal als zekerheidje mag beschouwen. In variaties blijft het een goed gekruid mals gerecht. Vandaag viel het echter in het water. De vriendelijke dame kwam tijdens het uitserveren van de gerechten bij het laatste schaaltje met de mededeling dat de kip op was, maar dat het varkensvlees in zwarte bonensaus was geworden. Het ganse team viel stil. Hoe kan in een Chinees restaurant de kip op zijn? Op de wat dwingende vraag of dat een goed alternatief was werd er maar ‘ja’ gestameld.  Het verschil met de Ku Lo Yuk leek nu niet veel verder te komen dan het overgoten sausje.

Persvlees
Saté is een eeuwig onderschat gerecht. Hier hadden de stokjes het beruchte uitdroograndje, net te donker, net te oud. Het vlees was weliswaar in aanvaardbaar grote stukken, maar het was van een dergelijke kwaliteit dat het wel persvlees leek. Zijn er zakjes opengeknipt achter de schermen? De pindasaus was aanvaardbaar maar lafjes, het vlees verdient een upgrade. Misschien wel een stuk of vier upgrades.

Meer van hetzelfde
De dis was ruimhartig gevuld, al hadden we liever een paar gerechten minder gehad en die in overvloed op tafel. Maar goed, het was er dus we hebben er de tanden vol goede moed ingezet.

Kipkerrie, hier was nog wel kip voor beschikbaar, met paprika in rood en groen. De reepjes vlees kwamen van dezelfde kip als de stukjes kip in de soep. Niks mis mee, maar het had wederom wat pittiger gemogen. Licht lafjes, een beetje het hamburgereffect bij de grote glanzende M, je weet dat je iets gegeten hebt, maar wat was het ook alweer? Te saai en te vlak, even lafjes als de Fu Yong Hai.

Er werd ook buikspek geserveerd als vast onderdeel van de veelpersoons rijsttafel. De één kreeg er de handjes niet voor de lucht in, de ander raakte extatisch! Een ongewoon gerecht, maar goed uitgevoerd. Het had wederom wat gekruider gekund, maar het sausje over het bedje kool waar het vlees op geserveerd werd vulde de smaak mooi aan.

Tot slot nog even de Chinese garnaal in een deegje. Veel deeg, weinig garnaal, geen bijbehorende saus, het deeg ongelijk gebruind, wel was het jasje mooi krokant en in verse olie bereid. Een dunner laagje deeg om een dikkere garnaal de volgende keer alstublieft.

KR_op

Niet lekker, wel opeten. Zo rollen wij.

Resume
Resumerend hebben we een ouderwetse RC-ervaring gehad. Het zou ons verbazen als de rijsttafel bij een volgend bezoek vergelijkbaar smaakt. Aan de andere kant zijn er weinig alternatieven om de kerk, dus weinig druk om te innoveren. Geen grote aanrader,maar als u Hoogkerker bent, blijf hier dan vooral komen. Ons zie je er niet meer als het niet echt hoeft.

.De Chinese Rijsttafel
Beoordeling

Inrichting:
Bediening:
Tomatensoep:
Kippensoep:
Nasi:
Bami:
Saté:
Babi Pangang:
Foe Yong Hai:
Ku Lo Yuk:
Kip-zwartebonen:

Kota Radja Hoogkerk
Middenweg 17-19, 7945BL Hoogkerk (GR)
Standaardprijs Chinese rijsttafel: €15,50 per persoon (zonder soep!)
Bezocht: maart 2014