Ni Hao – Ruinen

Chinees-Indisch specialiteiten restaurant Ni Hao in het pittoreske Ruinen

Zomer! Een driest gevoel voor spanning en avontuur davert door de aderen, lange tochten door de fietsprovincie Drenthe wekken de eetlust op als nooit tevoren. Weliswaar worden de lange tochten per auto afgelegd, omdat ons testteam nu eenmaal niet zo sportief is aangelegd. Maar toch. De tocht naar onze plaats van bestemming leek op die naar de feestzaal waar ooit de bruiloft van een familielid werd gevierd. Dat was weliswaar in Salland, maar minstens zo afgelegen. Bij plaats dit links, plaats dat rechts en als je richting daar en daar gaat is het bij De Lantaarnpaal linksaf en na 100 meter ben je er. In al m’n naïviteit vroeg ik destijds of De Lantaarnpaal een uitspanning was, maar nee, het was werkelijk. De Lantaarnpaal, zo’n ding met een lamp erin die de nacht een ietwat dient te verdrijven. Dit maal ging onze reis naar Ni Hao in Ruinen

.
Ruinen

Nu moet u weten dat zowel Ni Hao in Groningen als Ni Hao in Zuid Laren een uitmuntende naam hebben in de Chinese restaurantwereld, dus de voorpret was al wat beïnvloed. Na een ferm stuk A28 wees de TomTom op een afslag die nog nimmer genomen was, na landerijen, bruggetjes en overig pittoresk gebied kwamen we aan in het dorpje Ruinen. In tegenstelling tot iedere stad was het straatbeeld niet vervuild met de vaste winkelketens, maar had de lokale winkelier nog voet aan de grond. In de hoofdstraat prijken aan de gevel, waar je eerlijk gezegd de plaatselijke slagerij verwacht, de gele blokken met rode Chinese tekens die de oase aan zaligheid aankondigen. De auto voor de deur geparkeerd, waar lukt dat nog, en ras naar binnen!
.

Het interieur

Het interieur met stoelen in de altijd vrolijke my little Pony stijl.

Vandaag waren we in volle bezetting. Onze wisselspeler De Bunkeraar wilde zich dit festijn niet laten ontnemen en schoof ook aan. Vandaag ontpopte hij zich als een waar fijnproever, is dan ook niets meer heilig in deze provincie? Het was alsof Obelix in plaats van Menhirs hakte, le Penseur van Rodin onder hamer en beitel te voorschijn toverde. Hierover later meer.

De entree
De entree van Ni Hao in Ruinen is licht opmerkelijk te noemen. Het halletje voor de grote binnenkomst heeft aan de buitenzijde een handgreep die netjes intact is, maar aan de binnenkant heeft er vermoedelijk een lompe Drentse boer aangehangen die niet doorhad dat de deur vast op slot zat. Volkomen verbogen op een wijze waarop Siem Wulfsen vermoedelijk behoorlijk de mouwen voor op had moeten stropen. Dat echter terzijde. Het ontbreken van een watertje, brug of overig decoratief lekkers doet het team reeds licht rillen. Met het openzwaaien van de binnendeur gaat dit over in een abrupte huivering. Wat is hier gebeurd? Een riante zaal, groter dan men in een boeren gemeenschap zou verwachten, is afgeladen vol met tafels waaraan stoelen staan geschoven met knalroze hoezen erover. Een ruime roze strik op de rugleuning voltooit het beeld. Zijn we hier in het clubhuis van het C.O.C. beland of in een fijnproeversstal? Het plafond is gelukkig klassiek, maar de muren zijn slechts karig gedecoreerd. Dat hadden we diep in de negorij beter verwacht, buiten wanen we ons meer in de jaren ’70 van de vorige eeuw dan binnen.
.

Casave

Casave. De eerste 6 waren wel degelijk krokant.

Kostbaar
Aangeschoven aan een mooie ruime tafel werden we te woord gestaan door een uitermate vriendelijke mevrouw. Ze sprak met een prachtig accent, gelukkig Chinees en niet Drents, de kaart werd gebracht waarop de rust weder keerde. Na enig bladeren vonden we een leuke uitdaging voor vandaag: De Chinese Rijsttafel! Eindelijk voelde het ook bij Ni Hao als thuiskomen. Maar wat een prijzen… Normaal zo tussen de 14 en de 17 Euro per persoon durft Ni Hao 24,95 Euro per persoon te berekenen. Het wordt of fantastisch, of een ware deceptie.

Bestellen
De Hooivork nam vandaag de honneurs waar om te bestellen. Enigszins onwennig, want dat was toch meer de taak van de Slootgraver. Dat is uiteindelijk de man die even snel bestelt als eet. Denk hierbij aan Lucky Luke: Sneller dan zijn schaduw. Na de eerste hapering bij het bestellen van de soep nam de Slootgraver gelijk het voortouw en ruilde razendsnel de Tjap Tjoy in voor kip in zwarte bonensaus. Routineus en zuiver, zo hebben we het graag..

Kroepoek
De bediening volgde vlot, biertjes werden aangerukt en hier en daar een frisje voor de betreffende chauffeur. Er werden twee rechauds geplaatst, dus we zouden in ieder geval niet weer zo’n watersnoodschaal met dijken van komkommers voorgeschoteld krijgen. Die gaan altijd op een rechaud. Ter verrassing kwamen er twee porties kroepoek op tafel. Kijk, wat meerprijs heeft al een voordeel. De normale kroepoek was heerlijk op smaak, de casave was echter niet pittig. Het leek meer op gewone kroepoek, maar dan in kleine stukje. Vooruit de trek is groot, dus niet piepen..

De Tomatensoep.

Soep. Lepel: Chinees porselein. Kop: Blokker. Jammer

Soep
De soep volgde vlot. De tomatensoep was mooi op smaak, een goede consistentie maar net als de kippensoep voorzien van vermicelli. Dat is voor het eerst. Deze maagvuller van veertig cent per kilo verwachten we niet in het voorafje. De kippensoep had naast deze ongenode gast nog een andere toevoeging: gefrituurde uitjes. De Bunkeraar wist dit feilloos te benoemen, onder de uitwijding dat dit in China een gebruikelijke smaakcombinatie is. Cosmopoliet meets hunebed, wij waren erbij! Schuilt er dan toch een fijnproever in deze kiloknaller? Op de vermicelli na was deze soep een voldoende verfijnde ervaring. Veelbelovend voor wat volgen gaat..

Compartimenten…niet weer….
Na iets langer wachten dan gebruikelijk, een goed teken omdat de kans op vers bereid daarmee groeit, werden twee grote schalen op de rechauds gezet. Toch een watersnoodrampje met lekkende dijken, wat een verdriet. Een snelle blik rond de tafel gaf een beeld van hangende mondhoeken, erg veel is het niet en waarom toch weer die onhandige grote schalen? Ga alsjeblieft terug naar het ziekenhuisservies. RVS schaaltjes, desnoods porselein, ieder gerecht z’n eigen domein. Nasi en bami werden in overvloed gepresenteerd. Beide heerlijk qua garing en smaak..

Schaal 1

God nee… niet weer compartimenten. Even wordt alles zwart om ons heen.

Schaal 2

Teleurstelling verbijten, blik naar voren. Zo zijn we ook wel weer. Flexibel als Barbapappa

De Babi Pangang
Deze kok is nog trots op zijn vak. Alle ingrediënten zijn vers en bereid voor deze klanten. Heerlijk dat het zo ook kan. Bij de Babi Pangang sloeg hij wat ons betreft de plank toch een beetje mis. Het vlees was op zich mooi, maar te dik gesneden en te kort geroosterd. Het was weliswaar gaar, maar de randjes vet waren niet uitgebakken, de buitenkant van het vlees was niet knisperend krokant. Het werd met een nette rode saus gepresenteerd, maar het geheel kan niet overtuigen. De volgende keer het vlees wat dunner snijden, wat langer grillen maar het liefst een combinatie van die twee. We houden van licht krokant, niet van gecremeerd. Het vertrouwen in de kok is echter nog niet geheel verdwenen.
.
Fu Yong Hai
De Fu Yong Hai was opmerkelijk. Aan de ene kant was het eimengsel mooi gevuld met wat champignons, een ietsje kip en een klein beetje groente, aan de andere kant miste de beleving van Fu Yong Hai. Door het dijkenbouwen op de grote schalen kon de kok niet scheutig zijn met saus, hetgeen resulteerde in een weinig samenhangende Fu Yong Hai. Eigenlijk waren het meer gestapelde omeletten dan het zo geliefde gerecht. Nog een reden om die malle grote schalen overboord te gooien. Begraaf ze alsjeblieft onder een stel hunebedden zodat archeologen zich over een paar honderd jaar nog eens het hoofd kunnen breken. Dit gerecht schreeuwt om een herkansing!

Fu Yong Hai

Voor de liefhebber een gedetailleerde blik op het ei

Ku Lo Yuk
De Ku Lo Yuk was een regelrechte deceptie. Eindelijk troffen we hier een kok die vers vet gebruikt, plakt hij zo’n laag deeg om de te karige vleesjes dat het net stuiterballen zijn. Normaal snijd je een Ku Lo Yukballetje in een soepel beweging doormidden, nu waren er zes zaagacties voor nodig. Te veel deeg, te taai, redelijk vlees, het druppeltje saus was te gierig en in plaats van de gemengde vruchtjes van Del Monte lagen hier stukjes ananas uit blik om de balletjes gedrapeerd. Is het assortiment in de lokale supermarkt werkelijk zo beperkt?

Hard van buiten, taai van binnen. Precies zoals we ze niet graag hebben.

Garnaal
Het extra gerecht, de garnalen in een deegje waren duidelijk ter plaatse bereid. Een mooie plus daarvoor, ook hier was het deeg jammer genoeg te dik en de saus te weinig. De smaak was verder prima op orde, mede door het heerlijke verse vet waarin gefrituurd is. Een iets dunner deegje en desnoods een apart bakje saus hadden wonderen gedaan.
.
Dodelijke sambal
Door het gebrek aan saus waren we genoodzaakt om de garnalen door de sambal te trekken. Mevrouw waarschuwde dat deze erg scherp zou zijn, hetgeen door ons weggelachen werd. Wij zijn tenslotte ervaren sambalgenieters. Ditmaal kwam de hoogmoed voor de val. Allemachtig, hiermee trek je botenlak in een handomdraai van een schip, glazuur van je tanden. Er wordt gelijk gevreesd voor het moment dat het maal geheel verwerkt de uitgang van het lijf zal vinden. Deze sambal had gerust wat milder gemaakt kunnen worden alvorens in de potjes te worden geserveerd.

Kip Zwarte Bonen
De Kip in zwarte bonen was een ware verrassing. Een mooie verhouding kip en groente, een perfecte hoeveelheid zwarte bonen, niet teveel en niet te weinig knoflook ronduit heerlijk op smaak! Zal er een Gouden Panda uitrollen in de beoordeling…?

De Saté
Tot slot de saté. Deze had wel voldoende saus, maar deze saus was weer niet goed op smaak. Te lafjes, te medium, vlees noch vis. Bovendien waren de stukken vlees aan het stokje wat aan de kleine kant. Zo moeilijk is het toch niet? Mooie hompjes kipfilet aan een stokje dat voorgeweekt is in water, goed grillen een licht pittige pindasaus die lobbig is eroverheen en we zijn tevreden.

Supplementen
We zaten aan het eind van het maal licht teleurgesteld om ons heen te kijken. Het was inderdaad wat weinig en ondanks dat de kok zo vaak op de goede weg zat heeft hij net te vaak een verkeerde afslag genomen. Gelukkig kwam mevrouw vragen of we nog een extra gerecht bliefden.  Een extra kip in zwarte bonensaus en een Fu Yong Hai worden er nog besteld. Nu gaat het zoals het hoort, de beide gerechten komen op separate schaaltjes naar onze tafel. Ruim geportioneerd glunderen deze gerechten ons toe.

FYH

Fu Yong Hai zoals het hoort. op een aparte schaal met voldoende saus. Is het nou zo moeilijk?

De Fu Yong Hai heeft nu voldoende saus en verdiende pardoes een extra panda! De kip in zwarte bonensaus komt nu helemaal goed tot z’n recht. Na de gebruikelijke farce van de Slootgraver(nee nee, ik heb echt genoeg gehad, nou een klein beetje en vervolgens de totale overgave) worden in no time ook deze schalen tot op de bodem leeggegeten. Oja, de bijbestelde gerechten en het omboeken van de Tjap Tjoy naar kip in zwarte bonensaus werd niet extra gefactureerd. Een extra plusje hiervoor.

Kip Zwarte bonen

Zoals je een schilderij inlijst, zo leg je een Kip Zwarte Bonen op een mooie schaal.

Tot slot was er vanwege de warmte nog ruimte voor een kleine Dame Blanche. Scheutig met de chocoladesaus en genereus met deze toet werd het maal waardig afgerond. Een mooie, maar wat wisselende ervaring in het land van Bartje. Ondanks de kleine malheurs en de wat hoge prijs durven wij deze Chinees toch aan te bevelen.
.De Chinese Rijsttafel
Beoordeling

Inrichting:
Bediening:
Tomatensoep:
Kippensoep:
Nasi:
Bami:
Saté:
Babi Pangang:
Foe Yong Hai:
Ku Lo Yuk:
Kip-zwartebonen:  

Ni Hao
Westerstraat 52, 7963BD Ruinen (DR)
Standaardprijs Chinese rijsttafel: €24,95 per persoon
Bezocht: augustus 2012