Woe Ping – Eelderwolde

Woe Ping

Het veelbelovende buitenaanzicht van Woe Ping

Deze avond was de Veteraan absent. Hoe we toch erop uit durfden te gaan? Een echte RisicoChinees bezoeken zonder hem konden we hem niet aandoen, dus dan maar één uit de oude doos, waar de herinnering wat aan vervaagd is. Een het-kan-vriezen-het-kan-dooien-Chinees, alias de Wankel Chinees. Er heerst echter een leemte in de aanloop naar de avond en tijdens het neerzijgen aan tafel. Zijn scherpe observatie en gedegen expertise wordt in de loop van de avond node gemist, het was een soort kerstmaal waarbij de oudste zoon in de loopgraven van een land ver van hier ligt. Na deze keer gaan we echt nie wieder zonder de Veteraan een Chinese Rijsttafel bestellen.
De Chinese Rijsttafel

Rijkdom
De binnenkomst bij Woe Ping is legendarisch! Wat een rijkdom aan details, hoe wonderschoon ingericht! Hermes en Zandstra, voor lezers van het Dagblad van het Noorden een legendarisch duo, had vorig jaar Woe Ping de hemel ingeschreven, dus hoe konden we anders dan volgen. Bij afwezigheid van de Veteraan was het reserveren ook ditmaal achterwege gebleven. Een aardig gevulde parkeerplaats deed vrezen, maar gelukkig was het binnen nog te doen. We kozen een mooi tafeltje aan het raam, wat moeilijk anders kan bij Woe Ping. Een pré.

Het smaakvolle en rijke interieur van Woe Ping

Het smaakvolle en rijke interieur van Woe Ping

Slapen bij Woe Ping
Wat bij aankomst gelijk opvalt is dat Woe Ping ook een hotelfunctie heeft. Die combinatie hebben we nog nooit elders ontwaard, we zijn nieuwsgierig naar de suggesties van onze lezers. Hoe ideaal is het om na een gezellig familiefeest er nog een nachtje aan vast te knopen en vervolgens te ontbijten met een versgemaakte Fu Yong Hai op toast en een glaasje jus d’orange? Of dit tot de mogelijkheden behoort hebben we eerlijk gezegd niet gevraagd, maar de wens om in een tweesterren hotel te overnachten is ook niet heel sterk. Een mooie droom.
De Chinese Rijsttafel
Ontroering

Na de entree, geen waterpartijtje, bruggetje, koikarper of iets te bekennen, slaan we linksaf het restaurant in. Afhalers komen via een andere ingang rechtsachter in een keurige wachtruimte, dus halers en gasten hebben in het geheel geen last van elkaar, weer een plusje. Maar goed, linksaf het restaurant in en gelijk valt het oog op een tafel met een houten rand en verder een glazen blad, maar onder dat glas is een geweldig mooi helder verlicht aquarium! Een nieuwe over-the-top in Chinese inrichtingskunst. Na een traantje te hebben weggepinkt werd een tafel geselecteerd. Let the games begin!

De vijvertafel

De vijvertafel. We hadden hem kunnen vullen met onze tranen. Van ontroering welteverstaan.

lZand in de ogen?
De ontvangst was allerhartelijkst door een ietwat verlegen heel schattig tweede generatie Chinees meisje. Ze leek achter haar blosjes echter een beetje angstig voor the Rookie, dus werd de bediening alras overgenomen door moederlief. In afwachting van het opnemen van de bestelling zaten we vol bewondering alle wonderschone details van Woe Ping op ons in te laten werken. De dikbuikige Boeddha was wat klein uitgevoerd, maar present. Het tapijt is een aparte vermelding waard, knalrood en met Chinese tekens erop. Wat wil een mens meer? The Rookie liet zich verleiden om op te merken dat een zo fraai ingericht restaurant wel een heerlijke Chinese rijsttafel moet serveren! Dit leverde natuurlijk alleen maar hoon op, zoals de Slootgraver en de Hooivork subtiel opmerkten: ‘Zand in de ogen!’ Laat u nimmer verblinden door de uiterlijke schijn, een goed interieur draagt bij aan de sfeer, maar verbloemt nimmer een verneukt gerecht!
De Chinese Rijsttafel
De soepjes

Na wat pittige kroepoekjes vooraf kwam vlotjes de soep aan tafel. Het tempo ligt plezierig hoog, zonder haastig te worden. De tomatensoep is een dikke kluif, teveel bindmiddel, teveel gember, te zoet, te weinig diepgang in smaak. De kippensoep daarentegen was in eerste indruk alleraardigst. Een paar porseleinen (ook hier, hoera!) lepels verder was de eerste trek aan het verslappen en begonnen de smaakpapillen beter te werken. Iets te zout en daarmee het gebrek aan smaak wat verbloemend, wat te weinig kip voor een echte kippensoep, de overige vulling was voldoende, de gewenste vettigheid zat ditmaal echter helemaal goed. Een gemiddelde kippensoep, maar geen uitschieter.

De tomatensoep van Woe Ping

De tomatensoep van Woe Ping, te dik, te veel gember maar wel keurig in porselein

Compartimentering
Vervolgens verschenen veelbelovend de rechauds ter tafel. Hmmmm, nu worden de bokken van de schapen gescheiden, de Tjap Tjoy was ditmaal ingeruild voor de kip in zwarte bonensaus. Verheugend hierop, net als op de Fu Yong Hai, de Babi Pangang, Ku Lo Yuk en saté. De blikken werden wat zorgelijk toen we de dame van de bediening, die overigens een niet zo sterk maar wel gepast accent heeft, met een groot dienblad aankwam. Dit zijn wel erg aangepaste Chinezen naar nu blijkt, ze houden namelijk van dijken bouwen. Op het dienblad werden alle gerechten keurig in hun eigen compartimentjes, de sauzen gescheiden door halve komkommerschijfjes, gebroederlijk opgediend. In het centrum was een beetje ijsbergsla op wat veel te zure koolreepjes gedrapeerd.

Alles op een schaal met het bekende Komkommer Compartimenten systeem

Alles op een schaal met het bekende Komkommer Compartimenten systeem

De aftrap
Dijkenbouwers: dat doet vrezen, al ziet de presentatie er geweldig uit. Het grote nadeel van polderchinezen is namelijk dat er te snel een gerechtbesmetting ontstaat, het dienblad eindigt bij lichte onvoorzichtigheid steevast in een slagveld. Geen kwartetten met bakjes deze keer, maar voorzichtig proberen de Babi Pangang zonder te knoeien over de Fu Yong Hai te krijgen. Na het verdelen van wat nasi en bami was de aftrap klassiek. De Slootgraver stak gelijk de saté achterin zijn keel om een leeg stokje weer terug te toveren, the Rookie wierp zich op de Babi Pangang en de Hooivork balanceerde zijn deel van drie Ku Lo Yukballetjes met wat Delmonte ingemaakt fruit op zijn bord. De blikken aan tafel waren vervolgens bijzonder gevarieerd. Snel nam de Slootgraver wat Fu Yong Hai om daar ook een gedegen oordeel over te krijgen, want de Fu Yong Hai blijft een belangrijk gerecht in de Chinese Rijsttafel.

plafond: check, Gouden strips: check, Autospeakers: check. Hier niets aan te merken

Systeemplafond: check, Gouden strips: check, Autospeakers: check. Hier niets aan te merken.

Teleurstelling
Oei oei oei, the Rookie sabelde vlijmscherp de Babi Pangang neer. En hij had gelijk! Het vlees was van een dermate inferieure kwaliteit dat niet helemaal duidelijk was wat de kok allemaal had moeten doen om het kauwbaar te maken. Het zag er echter naar uit dat het veel te vette vlees een paar ferme halen met een vleeshamer op de kop had gehad alvorens het te kort werd geroosterd. Het zou echter ook kunnen dat het varken dat zijn of haar leven hiervoor gelaten had overreden was door een met een gangetje van ruim zeventig kilometer per uur passerende overbeladen zandauto, dan dat een kort verblijf in het locale abattoir was opgevolgd door de deskundige arbeid van een ervaren slager. De enige stukken die nog wat intact waren, waren de hompen vet die nog aan de verpletterde resten van het vlees hingen. De wat laffe saus bevatte bovendien een overmaat aan gember, kennelijk een favoriet van deze kok. Wat een diepe teleurstelling om een in potentie zo mooi gerecht zo te bereiden.

De kat keek toe maar bracht weinig geluk deze avond

De kat keek toe maar bracht helaas weinig geluk deze avond

De ziel van de Rijsttafel
De Fu Yong Hai is vaak de achilleshiel van de rijsttafel, het lag ruim geproportioneerd op het dienblad. Een prachtige aanblik, een soort Ayers Rock was het geweest als het z’n eigen schaaltje had gekregen. Tot onze blijde verrassing was deze meer dan op orde! Een prima tekstuur, luchtig genoeg maar ruim voldoende massa, een goede verdeling met de hoeveelheid saus. Prima! De smaak van de saus was weer wat lafjes en te zoetig, er had iets meer vulling in kunnen zitten met desnoods als kip te duur is een paar stukken champignon en een beetje ui of prei, maar over het geheel een prima Fu Yong Hai.
De Chinese Rijsttafel
Roadkill

Het inruilgerecht, ditmaal de kip in zwarte bonensaus, haalde niet eens het niveau van de Babi Pangang. Hoe is het mogelijk dat dit uitgeserveerd wordt? Proeven deze mensen niet wat ze maken? De kip was wonderlijk glibberig aan de buitenkant en daarna raar smakeloos aan de binnenkant, de saus was ook smakeloos, terwijl juist dit gerecht een explosie aan overdaad hoort te kennen. Geen pittig moment te ontwaren, maar de kip die erin verwerkt is… Gruwel! Ons vermoeden dat het om de resten van een doorgefokte plofkip gaat is niet denkbeeldig. Waarom bezuinigt men hier zo op de ingrediënten? De presentatie krijgt alle aandacht, maar de inkoper voor het restaurant moet het kennelijk doen met het budget van een vierpersoons huishouden. Roadkill en restpartijen lijken hier de basis te zijn. Dit gerecht smaakt alsof je er ziek van gaat worden, wat overigens gelukkig niet het geval bleek te zijn.

Het interieur leek een belofte maar de schuld werd niet ingelost.

Het interieur leek een belofte maar de schuld werd niet ingelost.

Niet alles volkomen kut
De Ku Lo Yuk was goddank weer een verademing. Weliswaar met iets te weinig, te zoete en te laffe en te gebonden saus kwam er een goedgevuld balletje, met een mooi dun deeglaagje erom op tafel. De olie waarin de balletjes gebakken waren was ditmaal maar weinig te oud, zodat de oliebollensmaak wat op de achtergrond zat. Goed gevuld en als het in vers vet was gebakken waren ze perfect geweest. Dit gerecht durf ik nog wel een keer aan bij Woe Ping.
De Chinese Rijsttafel
Saté

De Saté was van beduidend beter vlees gemaakt dan de kip in zwarte bonen of de Babi Pangang. De stukjes kip waren weliswaar wat droog en klein, maar wel van redelijke kwaliteit. De kok mag echter wel een bijscholingscursus in het maken van pindasaus. Laffe hap waarvan de handjes niet de lucht ingaan. We geven het op, geen gerecht op herhaling omdat twee bar slechte gerechten de eetlust redelijk hebben laten vergaan.
De Chinese Rijsttafel
Conclusie

Al met al een wisselende ervaring bij Woe Ping. Hermes en Zandstra hadden niet de Chinese Rijsttafel en dat was te merken. Hadden ze ‘m wel gehad had het stukje van hen nu niet in de vitrine bij de ingang gehangen. De entourage in Woe Ping is geweldig, de bediening prima, maar het is werkelijk zand in de ogen zoals the Rookie later licht beschaamd toe moest geven. De smaakpapillen zijn gemarteld en dat herstel je niet met twee redelijk goede gerechten. Wellicht is de Thaise kaart beter, maar deze Chinese Rijsttafel vertrappelt de liefhebbersziel. Een zuivere Wankelchinees.
De Chinese Rijsttafel
Beoordeling

Inrichting:
Bediening:
Tomatensoep:
Kippensoep:
Nasi:
Bami:
Saté:
Babi Pangang:
Foe Yong Hai:
Ku Yo Lok:
Kip-zwartebonen:

Woe Ping
Groningerweg 117, 9766TN Eelderwolde DR
Standaardprijs Chinese rijsttafel: €17,95 per persoon
Bezocht: juli 2012